Петранка Костадинова Дојчиновска (1948, Сомбор, Србија – 3 февруари 2002, Скопје) е една од највпечатливите македонски пејачки, препознатлива по својата топла интерпретација на македонската народна и новокомпонирана песна. Со својот глас, исполнет со емоција и автентичност, таа остави длабока трага во македонската музичка традиција и култура.
Родена во Сомбор, во семејство на бегалци од Егејскиот дел на Македонија, Петранка уште од најрана возраст го носела во себе чувството на припадност кон татковината и нејзината музичка традиција. Детството го минала во Демир Капија, а младоста во Неготино, каде што започнала да го гради својот музички израз. Љубовта кон песната ја одвела во Скопје, градот во кој го остварила својот животен и семеен пат, но и каде што нејзината кариера доживеала вистински подем.
Нејзините први позначајни настапи се поврзуваат со композициите на Наско Џорлев, како што се „Не кажувај либе добра ноќ“ и „Во Струмица на улица“, со кои го привлекла вниманието на пошироката публика. Во текот на својата кариера, Петранка Костадинова изведе бројни македонски народни бисери, давајќи им нов живот преку својата единствена интерпретација. Сепак, песната „Кирјана“ остана нејзин препознатлив белег, иако со подеднаква емоција ги изведуваше и „Ја излези стара мајко“, „Едно малој моме“ и „Трај душо трај“, допирајќи ги срцата на публиката.
Во својата повеќе од триесетгодишна кариера, таа учествуваше на речиси сите значајни фестивали за новосоздадена македонска песна. Особено ќе останат запаметени нејзините изведби на „Леонид со мајка вечера“ од првото издание на фестивалот „Валандово“, „Мајсторе, мајсторе“, „Две калинки“, „Слушни ја сестро песната“ и „Мајка“. Соработуваше и со други уметници, создавајќи впечатливи дуети, меѓу кои се издвојува „Името не го даваме“ со Ѓоко Дончев, како и хумористичната „Една куќа, две жени“ со Ленче Кукиќ.
Нејзиниот богат музички опус е документиран преку бројни аудио касети и ЦД изданија, кои сведочат за нејзината плодна и посветена работа. Иако поголемиот дел од својот живот го помина како слободен уметник, на крајот стана член на ансамблот „Танец“, најзначајната институција за негување на македонскиот фолклор.
Животот на Петранка Костадинова трагично згасна на 3 февруари 2002 година, кога загина во сообраќајна несреќа во центарот на Скопје. Само неколку часа пред тоа, таа престојувала во Македонската радио-телевизија, каде ја снимала песната што требало да ја изведе на фестивалот „Гоце Фест“. Таа композиција остана нејзино последно музичко сведоштво – тивок, но силен одек на еден живот посветен на песната.